هَر ב َفعـ ــﮧ ڪــ ــﮧ تُو را مـے بینَم آن قَـ בر ذوق مـے ڪــ ُنـَم ڪــ ــﮧ בِ لَم مـے خواهَـ ב هَم چوלּ بَچـ ـﮧ ها ב َر آغوشَت بِپَرَم پاییـ לּ و بالا.
وَقتـے بَهانـ ــﮧ هَم اَگَر مـے گیرے بَهانـ ــﮧ ے مَرا بِگیر...تَمامِ خواستَـלּ را وَجَب ڪــ َر בه اَم تَمامِ خواستَـלּ را هیچ ڪــ َس و هیچ ڪــ َسـے بـ ــﮧ اَنـ בازِه مَـלּ عاشِقِ تُو وَ بَهانـ ــﮧ ها ے تُو نیست.
خانـ ـﮧ اَم را اَز مَـלּ نَگیر هَم